Stad op Straat (Airfoundation) Metropolis Vogue Paris
A+U El Croquis Detail in Architectuur De Architect Regiospecifieke Architectuur (SEV)S&RO 2003 Prefab (Arieff Burkhart)





The Hidden Assignment. Duijvesteijn, Van de Wal. NAi publishers 1995
Een ander huis (Paul Post)Europan 95
archiprix 92

Met de uitschrijving van deze prijsvraag, heeft de kerkgemeente Våler gekozen voor een stap die slechts zelden in de kerkhistorie wordt genomen, maar altijd bijzondere resultaten heeft. Het aanboren van de collectieve creativiteit van de moderne architectuurgemeenschap biedt een uitgelezen kans om een nieuwe stap te maken in de ontwikkeling van het kerkgebouw. Een gebouw dat monumentaliteit koppelt aan toegankelijkheid, openheid combineert met spiritualiteit en ontzag wekt terwijl het vriendelijk is. Kortom, een kerkgebouw dat past in deze tijd.

Het gebouw is ontworpen om twee belangrijke, maar schijnbaar tegenstrijdige eisen te verenigen: de openheid van een ontmoetingsplek (Domus Ecclesiae), die de kerk betrekt in de gemeenschap, en de geslotenheid van een afgezonderde ruimte (Domus Dei), die de concentratie en rust van spiritualiteit kan bieden. Daarom wordt de kerk als een open ring in een nieuw aan te leggen park geplaatst. De ring, die een binnentuin omzoomt, wordt aan één zijde opgetild, zodat men er binnen kan komen zonder een drempel te hoeven te passeren. Men is er gewoon opeens. In de omheining van de ring staan de verschillende ruimtes als paviljoens onder een gedeeltelijk open dak. Alle paviljoens zijn te bereiken via een overdekte rondgang. Buiten de ring, maar te bereiken via de rondgang, zijn de wereldlijke functies geplaatst, zoals de toiletten, opslag, technische ruimtes, maar ook de ruimtes voor de priester en de ouderlingen. Die zijn daarmee ook van buitenaf toegankelijk. De ruines van de oorspronkelijke kerk worden bekleed met graniet, zodat ze een plein vormen, het voorportaal van de nieuwe kerk. Als het donker is zal vanuit deze plek een toren van licht de wolken verlichten.

Twee particulier opdrachtgevers in Rotterdam wilden een vooroorlogse beneden- en bovenwoning samenvoegen tot een nul-energiewoning. Om tot een adequaat ontwerp te komen heeft Krill een spel ontworpen waarbij de opdrachtgevers zelf actief deel kunnen nemen in het ontwerpproces. In nauwe samenwerking met experts op het vlak van duurzaam bouwen is gestreefd naar een goedkope, en toch zeer duurzame oplossing. Het project wordt binnenkort aanbesteed.

Een nieuw daklandschap krijgt vorm. Intussen laten we binnen de ruwheid van de blootgelegde wanden intact waar mogelijk. Architectonische archeologie, waarbij laag op laag van tientallen jaren aan de oppervlakte komen.
plek van de toekomstige natte cellen. De pijperij toont de pernis-achtige machinerie nodig voor de balansventilatie.

februari 2012: Het vakwerk wordt als mecano in elkaar gezet.

De balken worden verstevigd door opklamping. We houden alles in het zicht, het zebramotief was een mooie verrassing!

september 2011: het strippen van de plafonds is begonnen.

juni 2011

De aannemers zijn bekend. We gaan eindelijk bouwen!

september 2010
Het ontwerpen start, nu de ontwikkelfase voorbij is en er een nieuwe huurder, Stichting Jong, i gevonden. Christian Muller Architects doet mee in ontwerp en uitvoering.

september 2009

De minister van wijken en integratie, Van der Laan, heeft een project van Krill bezocht. Krill werkt momenteel met Het Observatorium, CVD en Woonbron aan het ontwikkelen van een ontwikkellab voor jongeren. Het wordt een woon- en werk omgeving voor jongeren, met 24 kamers voor bewoning en een ruime werkplek waar jongeren een eigen bedrijf kunnen beginnen tegen minimale kosten. Zij worden hierin begeleid door onder andere de Kamer van Koophandel. Harmen van de Wal overhandigde een gesigneerde schets aan de minister.

• Project: Stedenbouw, woningbouw
• client: competitie NAi-Ymere
• designteam : Harmen van de Wal, met Smahan Amrach, Sonia Sousa and Cady Chintis
• programma: 139 woningen, 11 torenappartementen
• start ontwerp: maart 2007
• lokatie: Amsterdam

In de Bijlmer wordt momenteel geschiedenis geschreven. Alle historie voorafgaand aan de bouw van dit stadsdeel is volledig weggevaagd en, zoals in de rest van het land, hebben de Nederlanders God niet toegestaan om dit land te maken. Ze hebben het zelf gedaan. Het resultaat is tegelijkertijd indrukwekkend en mager. Als notoire probleemoplossers hebben de ingenieurs de Bijlmer vooral benaderd als de oplossing van problemen; ontsluiting van enorme massa’s mensen en woningbouwproductie van voor Nederland ongekende omvang. De bewoners, gereduceerd tot onbekenden met zo min mogelijk variabelen, hebben de weerbarstigheid van zulke grootschalige ontwikkelingen echter op duidelijke wijze aangetoond.
Woonlandschap Heesterveld heeft vergelijkbare ambities als het originele ontwerp voor de Bijlmer: het creeeren van woningen in het groen, alleen wil het dit keer de woningen niet als ontkoppelde ufo’s in het park leggen. De woningen moeten, in tegendeel, juist een symbiotisch onderdeel van het park worden. Een nieuw landschap zal worden gemaakt, heuvels zullen kunstmatige horizons vormen een nieuwe waterstructuur met sloten en vijvers wordt aangelegd, bomen worden geplant. De woningen worden in kleine appartmentenblokken, met maximaal vier woningen per blok, over het landschap verspreid. Het park wordt in beheer gegeven aan de bewoners. Zij zullen zorg dragen voor een aantal gefixeerde elementen, zoals de vijvers en een deel van de planten. Dit ontheft de overheid van een dure verantwoordelijkheid en geeft de bewoners tuinen die groter zijn dan ze zich normaal gezien kunnen veroorloven. Het werkt als met volkstuinen, de grondhuur is goedkoop, maar er kunnen geen rechten aan ontleend worden. Mocht dit experiment (als zovele in de Bijlmer) mislukken, dan kan de surplus aan priveruimte weer worden teruggenomen en door de gemeente weer worden herbestemd.
Twee woningtypes zijn er voorgesteld. De heuvelblokken zijn zo ontworden dat elk huishuiden haar eigen gevel krijgt, die het naar eigen inzicht kan aanpassen. De panoramawoningen zijn ingebouwd in de geluidswal. Elk woningtype is zodanig ontworpen dat het grondgebonden is.

• Project: duurzame stedelijke vernieuwing
• Client: zelf opgezet onderzoek
• designteam: Harmen van de Wal, Paul de Graaf, Ines Balsa da Silva, Arnold de Bruin, Barbara Constantino, Javier Iñigo, Carmen Largacha, Gianpiero Venturini
• onderzoek: Krill Architectuur, Paul de Graaf, Ruimtelab2, BVR, Machiel van Dorst (TU Delft)
• datum: juni 2010
• programma: duurzame stedelijke vernieuwuing van een jaren zeventigwijk
• Lokatie: Rotterdam, Zevenkamp

Binnen atelier 7up hebben vier teams (Krill, BVR, Ruimtelab2 en Paul de Graaf) samengewerkt met Machiel van Dorst (Technical University of Delft) om middelen te vinden voor duurzame stedelijke vernieuwing, waarbij Zevenkamp in Rotterdam als case study werd gebruikt.
Drie gangbare perspectieven stonden centraal in het onderzoek: ecologie, stromenbenadering en het ooghoogteperspectief. Alle perspectieven zijn samengevoegd in een methode: methode 7up. atelier 7up

• Project: architectuur, scholenbouw
• Program: brede school faciliteiten
• Client: competitie
• Designteam: Harmen van de Wal, Javier Peno, Patricia Venero, Beverley Walker
• Locatie: Rotterdam Zuid
• Start ontwerp: juli 2008

Wat hebben kinderen in een volledig versteende achterstandswijk nodig? Wij konden de vraag alleen beantwoorden met: ‘niets’. Geen speeltuin met toestellen, geen pleintjes gefixeerd met sportveldbelijning , geen nieuwe regels. Ze hebben een stedelijke nietsheid nodig, een wildernis om in te spelen. Toen we geconfronteerd werden met de vraag om een school te ontwerpen met sport- en speelfaciliteiten die met twee andere scholen zou moeten worden gedeeld, besloten we daarom om, in navolging van een prachtig project in Rotterdam-west, een speeldernis te ontwerpen.

De faciliteiten, waaronder een hamam, een sporthal, een creche en een klein theater zullen allemaal onder een dak worden verborgen. Het dak is een landschap zonder ontwerp, maar vol met beekjes, modder, stenen. Een plek zonder functie, zonder regels, waar kinderen rotzooi kunnen maken, hutten kunnen bouwen en zich uitleven. In een gebied waar kinderen in toenemende mate met obesitas kampen, alles functioneel geclaimd is (zelfs hun geestelijke gezondheid), leek dit een van de weinige methodes om kinderen er toe te bewegen om hun computer te verlaten en te gaan bewegen.

• Project: stedenbouw, woningbouw
• opdracht: competitie Europan 8
• start ontwerp: juni 2005
• designteam : Harmen van de Wal met Smahan Amrach, Julia Sulzer
• programma: 19.600 m2 met woningen, parkeergelegenheid, winkels en horeca
• fotografie architectuurmaquette: Jacqueline Schellingerhout
• fotografie stedenbouwkundige maquette: Bart Goedbloed

In dit project hebben we een van onze fascinaties onderzocht. De gekoloniseerde architectuur van herontwikkelde havengebieden. Voor een kustontwikkeling in Kemi, Fiinland, hebben we ons gericht op een prototypisch gebouw dat ontworpen is voor wonen, winkels, horeca en vele andere functies, zonder een ervan vast te leggen. Het moest een gebouw worden dat sterk en nukkig zou zijn, zoals de havenloodsen dat kunnen zijn, in staat om vele veranderingen te ondergaan, zonder zijn fascinerende charme kwijt te raken.

We besloten om de functionele, doelgroep gerichte aanpak van de meeste architectuur in dit geval achter ons te laten en een gebouw te ontwerpen dat ruimtespecifiek zou zijn, in plaats van functiespeciefiek, met gesloten, ruwe en gezellige ruimtes, evenals open, lichte en verfijnde ruimtes. Dit prototypische gebouw zou vele levens kunnen leven, ruimte gevend aan een breed scala aan mensen, functies, en uitstralingen. We gaven Kemi de havenloodsen die het nooit had, en herschreven de geschiedenis van haar waterfront.

De contouren van een climate change eetkamer worden (letterlijk) gebouwd.

Filosoof Henk Oosterling was een van de mensen die een lezing gaf. Hier luisterend naar Ton Matton